https://gofteman.behsys.net/ Fri, 16 Oct 2026 22:41:30 +0000 MyBB https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=588 Thu, 01 Oct 2026 16:54:11 +0330 پیمان]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=588
پژوهشگران دریافتند سامانه‌های هوش مصنوعی هنگام خلاصه‌سازی، در بیش از نیمی از موارد اطلاعات مهم متن را حذف می‌کنند

اندرو گریفین


یک پژوهش دریافت که [متن‌های] خلاصه‌شده با هوش مصنوعی می‌توانند حافظه افرادی را که این متن‌ها به آن‌ها نشان داده می‌شوند، تحریف کنند.

پژوهش جدید نشان می‌دهد که سامانه‌های هوش مصنوعی نه‌تنها معمولا مطالبی را که به آن‌ها نشان داده می‌شود به‌اشتباه خلاصه می‌کنند، بلکه این اشتباه‌ها می‌توانند افراد را فریب دهند و باعث شوند اطلاعات نادرستی داشته باشند.

این پژوهش در بحبوحه افزایش استفاده از متن‌های خلاصه‌شده با هوش مصنوعی در همه‌چیز، از متون پیاده‌سازی‌شده جلسات گرفته تا موقعیت‌های حساسی مانند تحلیل تصاویر پلیس، انجام شد. پژوهشگران مرکز پزشکی دانشگاه جورج‌تاون بررسی کردند که این متن‌های خلاصه‌شده چگونه می‌توانند درک افراد را از حقیقت تغییر دهند.

پژوهشگران ابتدا بررسی کردند که سامانه‌های هوش مصنوعی در عمل تا چه اندازه اطلاعات را خوب خلاصه می‌کنند و دریافتند که این سامانه‌ها بارها اطلاعات نادرست تولید کرده‌اند. رایج‌ترین خطایی که پیدا شد، این بود که متن‌های خلاصه‌شده جزئیات مهم مطلبی را که خلاصه می‌کردند، حذف می‌کردند و پژوهشگران دریافتند که در پرامپت‌ها و مدل‌های مختلف، این سامانه ۵۱.۶ درصد از اطلاعات مهم را حذف کرد.

[توضیح: پرامپت (Prompt) به دستورالعمل‌ها برای برقراری ارتباط بین انسان و یک مدل زبانی بزرگ گفته می‌شود که خروجی مشخصی را به کاربر تحویل می‌دهد

آن‌ها سپس بررسی کردند که این متن‌های خلاصه‌شده چگونه ممکن است بر حافظه و درک افرادی که به آن‌ها اتکا می‌کنند، تاثیر بگذارند. پژوهشگران دریافتند که اگر به شرکت‌کنندگان متنی خلاصه‌شده با هوش مصنوعی نشان داده می‌شد که [این متن] رویدادهای حادثه‌ای را (که خودشان پیش‌تر واقعا دیده بودند) به شکلی گمراه‌کننده توصیف می‌کرد، آن‌ها نمی‌توانستند آن رویدادها را به‌درستی به یاد بیاورند.

پژوهشگران دریافتند که این امر، فارغ از اینکه افراد فکر می‌کردند متن خلاصه‌شده را هوش مصنوعی نوشته است یا یک انسان، [در هر صورت] رخ می‌داد و به نظر نمی‌رسید این موضوع به این بستگی داشته باشد که افراد به هوش مصنوعی اعتماد یا با آن آشنایی دارند یا نه.

در پژوهش جدید، ۳۳۱ شرکت‌کننده یک ویدیو انیمیشن را تماشا کردند که خودرویی را در حال نزدیک‌ شدن به یک تقاطع نشان می‌داد. در آن تقاطع، تابلویی وجود داشت که به راننده می‌گفت یا توقف کند یا به حرکت ادامه دهد. سپس خودرو در تقاطع می‌پیچد و با عابری که در حال عبور از خیابان است، برخورد می‌کند.

پژوهشگران سپس ۲۴ تا ۴۸ ساعت صبر کردند و متنی خلاصه‌شده با هوش مصنوعی در اختیار این شرکت‌کنندگان قرار دادند که یا دقیق بود یا جزئیاتی نادرست داشت. سپس از شرکت‌کنندگان خواسته شد رویداد را به یاد بیاورند و بگویند چه کسی مقصر بود، اما این پژوهش دریافت افرادی که متن خلاصه‌شده گمراه‌کننده هوش مصنوعی را خوانده بودند، به‌طور قابل‌توجهی کمتر می‌توانستند آن رویداد را به‌درستی به یاد بیاورند.

پژوهشگران این بررسی خاطرنشان کردند که چنین متن‌های خلاصه‌شده‌ای در طیف گسترده‌ای از کاربردها از جمله بررسی تصاویر پلیس، استفاده می‌شوند. آن‌ها همچنین هشدار دادند که این یافته نشان می‌دهد چنین کاربردهایی حتی اگر هیچ‌یک از افراد دخیل در این فرایند قصد سوء نداشته باشند، ممکن است گمراه‌کننده باشند.

© The Independent

منبع]]>
پژوهشگران دریافتند سامانه‌های هوش مصنوعی هنگام خلاصه‌سازی، در بیش از نیمی از موارد اطلاعات مهم متن را حذف می‌کنند

اندرو گریفین


یک پژوهش دریافت که [متن‌های] خلاصه‌شده با هوش مصنوعی می‌توانند حافظه افرادی را که این متن‌ها به آن‌ها نشان داده می‌شوند، تحریف کنند.

پژوهش جدید نشان می‌دهد که سامانه‌های هوش مصنوعی نه‌تنها معمولا مطالبی را که به آن‌ها نشان داده می‌شود به‌اشتباه خلاصه می‌کنند، بلکه این اشتباه‌ها می‌توانند افراد را فریب دهند و باعث شوند اطلاعات نادرستی داشته باشند.

این پژوهش در بحبوحه افزایش استفاده از متن‌های خلاصه‌شده با هوش مصنوعی در همه‌چیز، از متون پیاده‌سازی‌شده جلسات گرفته تا موقعیت‌های حساسی مانند تحلیل تصاویر پلیس، انجام شد. پژوهشگران مرکز پزشکی دانشگاه جورج‌تاون بررسی کردند که این متن‌های خلاصه‌شده چگونه می‌توانند درک افراد را از حقیقت تغییر دهند.

پژوهشگران ابتدا بررسی کردند که سامانه‌های هوش مصنوعی در عمل تا چه اندازه اطلاعات را خوب خلاصه می‌کنند و دریافتند که این سامانه‌ها بارها اطلاعات نادرست تولید کرده‌اند. رایج‌ترین خطایی که پیدا شد، این بود که متن‌های خلاصه‌شده جزئیات مهم مطلبی را که خلاصه می‌کردند، حذف می‌کردند و پژوهشگران دریافتند که در پرامپت‌ها و مدل‌های مختلف، این سامانه ۵۱.۶ درصد از اطلاعات مهم را حذف کرد.

[توضیح: پرامپت (Prompt) به دستورالعمل‌ها برای برقراری ارتباط بین انسان و یک مدل زبانی بزرگ گفته می‌شود که خروجی مشخصی را به کاربر تحویل می‌دهد

آن‌ها سپس بررسی کردند که این متن‌های خلاصه‌شده چگونه ممکن است بر حافظه و درک افرادی که به آن‌ها اتکا می‌کنند، تاثیر بگذارند. پژوهشگران دریافتند که اگر به شرکت‌کنندگان متنی خلاصه‌شده با هوش مصنوعی نشان داده می‌شد که [این متن] رویدادهای حادثه‌ای را (که خودشان پیش‌تر واقعا دیده بودند) به شکلی گمراه‌کننده توصیف می‌کرد، آن‌ها نمی‌توانستند آن رویدادها را به‌درستی به یاد بیاورند.

پژوهشگران دریافتند که این امر، فارغ از اینکه افراد فکر می‌کردند متن خلاصه‌شده را هوش مصنوعی نوشته است یا یک انسان، [در هر صورت] رخ می‌داد و به نظر نمی‌رسید این موضوع به این بستگی داشته باشد که افراد به هوش مصنوعی اعتماد یا با آن آشنایی دارند یا نه.

در پژوهش جدید، ۳۳۱ شرکت‌کننده یک ویدیو انیمیشن را تماشا کردند که خودرویی را در حال نزدیک‌ شدن به یک تقاطع نشان می‌داد. در آن تقاطع، تابلویی وجود داشت که به راننده می‌گفت یا توقف کند یا به حرکت ادامه دهد. سپس خودرو در تقاطع می‌پیچد و با عابری که در حال عبور از خیابان است، برخورد می‌کند.

پژوهشگران سپس ۲۴ تا ۴۸ ساعت صبر کردند و متنی خلاصه‌شده با هوش مصنوعی در اختیار این شرکت‌کنندگان قرار دادند که یا دقیق بود یا جزئیاتی نادرست داشت. سپس از شرکت‌کنندگان خواسته شد رویداد را به یاد بیاورند و بگویند چه کسی مقصر بود، اما این پژوهش دریافت افرادی که متن خلاصه‌شده گمراه‌کننده هوش مصنوعی را خوانده بودند، به‌طور قابل‌توجهی کمتر می‌توانستند آن رویداد را به‌درستی به یاد بیاورند.

پژوهشگران این بررسی خاطرنشان کردند که چنین متن‌های خلاصه‌شده‌ای در طیف گسترده‌ای از کاربردها از جمله بررسی تصاویر پلیس، استفاده می‌شوند. آن‌ها همچنین هشدار دادند که این یافته نشان می‌دهد چنین کاربردهایی حتی اگر هیچ‌یک از افراد دخیل در این فرایند قصد سوء نداشته باشند، ممکن است گمراه‌کننده باشند.

© The Independent

منبع]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=582 Fri, 17 Jul 2026 17:35:33 +0330 پیمان]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=582 منبع

پژوهش‌های تازه نشان می‌دهد استفاده مداوم و افراطی از تلفن همراه و دیگر ابزارهای دیجیتال می‌تواند به تغییر شکل ستون فقرات، آسیب به بینایی، دست‌های ضعیف، گردن خمیده، تاری دید، کاهش مهارت‌های حرکتی ظریف و افت قدرت عضلات منجر شود



تازه‌ترین پژوهش‌ها نشان می‌دهد گوشی و دیگر ابزارهای دیجیتال ممکن است شکل گردن را تغییر دهند، به بینایی آسیب برسانند، مهارت‌های حرکتی را تحت تاثیر قرار دهند و قدرت عضلات را کاهش بدهند. حتی برخی متخصصان معتقدند سبک زندگی وابسته به فناوری می‌تواند باعث افزایش چین‌وچروک پوست شود. افزون بر این، برخی از این تغییرات جسمی ممکن است در ادامه با کاهش عملکرد شناختی یا مشکلات جدی‌تر نیز همراه باشند.

اگر همین حالا در حال مطالعه این مطلب روی تلفن همراه هستید، احتمالا سرتان را برای نگاه کردن به صفحه به سمت پایین خم کرده‌اید. این وضعیت که به آن «قرارگیری سر به سمت جلو» (Forward Head Posture) گفته می‌شود، می‌تواند تا ۲۷ کیلوگرم فشار بر گردن وارد کند.

به گزارش سرویس جهانی بی‌بی‌سی، تداوم این وضعیت در طول زمان ممکن است به دیسک‌های ستون فقرات آسیب برساند، موجب فرسایش مفاصل و عضلات شود و حتی ظرفیت ریه‌ها را کاهش دهد. این عارضه آن‌قدر رایج شده که نامی هم برای آن انتخاب کرده‌اند: «گردن فناوری» (Tech Neck).

این وضعیت حتی می‌تواند ظاهر بدن را نیز به‌طور دائمی تغییر دهد. در این راستا، تمرین‌های ورزشی خاص، با تایید پزشک، می‌توانند به اصلاح این مشکل کمک کنند، اما راهکارهای ساده‌تری هم وجود دارد که از همین امروز می‌توانید انجام دهید. مثلا گوشی را بالاتر نگه دارید و صفحه نمایش را در ارتفاع چشم و ترجیحا با فاصله حدود طول یک دست از صورت قرار دهید. همین توصیه درباره مانیتور رایانه نیز صدق می‌کند.

برخی متخصصان اضافه می‌کنند هنگام کار با صفحه‌نمایش در فواصل منظم استراحت کنید. برای مثال، پس از هر ۳۰ دقیقه استفاده، حدود ۲۰ دقیقه از صفحه نمایش فاصله بگیرید.

پوست تحریک‌شده و چین‌وچروک گردن؟

در سال‌های اخیر، نگرانی تازه‌ای مطرح شده است: آیا «گردن فناوری» باعث چین‌وچروک در ناحیه گردن می‌شود؟ جاستین هکستال، متخصص پوست و عضو کالج سلطنتی پزشکان بریتانیا، می‌گوید این موضوع به لحاظ نظری، منطقی به نظر می‌رسد.

او توضیح می‌دهد که فشار و کشش مکرر می‌تواند به ایجاد چین‌وچروک منجر شود، بنابراین اگر فرد مرتب سرش را به جلو خم کند و پوست گردنش مدام تا شود، این وضعیت ممکن است در ایجاد چین‌وچروک نقش داشته باشد. با این حال، تاکید می‌کند که هنوز هیچ مطالعه علمی معتبر و باکیفیتی این ارتباط را اثبات نکرده است.

به همین دلیل توصیه می‌کند افراد فریب محصولات پوستی‌ را که این روزها با عنوان درمان یا پیشگیری از «گردن فناوری» در فضای مجازی تبلیغ می‌شوند، نخورند.

از نظر او، مشکلات پوستی دیگری وجود دارد که باید بیشتر نگران آن‌ها بود؛ به‌ویژه برای کسانی که ساعت هوشمند خود را تقریبا هیچ‌گاه از دستشان باز نمی‌کنند. او می‌گوید: «محیطی تاریک و مرطوب، مانند فضای زیر ساعت مچی، محل مناسبی برای رشد قارچ‌ها است. در نتیجه ممکن است پوست دچار تحریک یا حتی اگزما شود.»

هکستال می‌افزاید آسیب دیدن سد محافظ پوست می‌تواند احتمال حساسیت به برخی مواد به‌کاررفته در محصولات فناوری، از جمله نیکل، لاستیک، لاتکس و گروهی از مواد شیمیایی موسوم به آکریلات‌ها را نیز افزایش دهد.

راه‌حل این مشکل ساده هم است. می‌توانید ساعت هوشمندتان را در طول روز گاهی از دست باز کنید و پوست آن ناحیه را بشویید. اگر قرار است ساعت را تمام روز به دست داشته باشید، استفاده از کرم محافظ پوست نیز می‌تواند مفید باشد.

کاهش سلامت بینایی

شیوع نزدیک‌بینی (میوپی) طی چند دهه گذشته به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. اگر به تغییرات سبک زندگی در این مدت نگاه کنیم، به‌راحتی می‌توان فناوری را مقصر دانست، اما دونالد موتی، استاد بینایی‌سنجی دانشگاه ایالتی اوهایو، معتقد است اگرچه فناوری در این روند نقش دارد، تاثیرش به آن شکلی نیست که بسیاری تصور می‌کنند.

او می‌گوید که در یک مطالعه طولی بیش از ۲۰ سال رشد چشم کودکان را دنبال و عوامل خطر آغاز و پیشرفت نزدیک‌بینی را بررسی کرده است. یکی از پرسش‌های اصلی پژوهش او این بود که آیا میان نزدیک‌بینی و کارهایی که نیازمند تمرکز طولانی روی اجسام نزدیک‌اندــ مانند نگاه کردن به گوشی‌ــ ارتباطی وجود دارد یا نه، اما واقعا ارتباط قابل توجهی وجود نداشت.

با این حال پژوهشگران تیم او به یافته مهم دیگری رسیدند. آن‌ها دریافتند زمانی که کودکان در فضای باز سپری می‌کنند، می‌تواند در برابر ابتلا به نزدیک‌بینی اثر محافظتی داشته باشد. به گفته موتی، نور شدید محیط بیرون باعث می‌شود شبکیه چشم دوپامین بیشتری ترشح کند و به نظر می‌رسد این موضوع بر نحوه رشد چشم تاثیر می‌گذارد.

از این منظر، از آنجا که فناوری تغییری گسترده‌ در سبک زندگی انسان‌ها داده و باعث شده است مردم بخش بیشتری از وقتشان را در محیط‌های بسته بگذرانند، ابزارهای دیجیتال به‌طور غیرمستقیم می‌توانند بر سلامتی چشم اثر منفی بگذارند.

راه‌حل این مشکل نیز ساده است: زمان بیشتری را در فضای باز بگذرانید، زیرا این کار نه‌تنها برای سلامتی چشم مفید است، بلکه می‌تواند به بهبود کیفیت خواب نیز کمک کند. البته توصیه می‌شود هنگام قرار گرفتن در معرض نور خورشید، برای پیشگیری از آسیب‌های ناشی از اشعه فرابنفش، حتما از کرم ضدآفتاب و عینک آفتابی استفاده کنید.

ادامه دارد ...]]> منبع

پژوهش‌های تازه نشان می‌دهد استفاده مداوم و افراطی از تلفن همراه و دیگر ابزارهای دیجیتال می‌تواند به تغییر شکل ستون فقرات، آسیب به بینایی، دست‌های ضعیف، گردن خمیده، تاری دید، کاهش مهارت‌های حرکتی ظریف و افت قدرت عضلات منجر شود



تازه‌ترین پژوهش‌ها نشان می‌دهد گوشی و دیگر ابزارهای دیجیتال ممکن است شکل گردن را تغییر دهند، به بینایی آسیب برسانند، مهارت‌های حرکتی را تحت تاثیر قرار دهند و قدرت عضلات را کاهش بدهند. حتی برخی متخصصان معتقدند سبک زندگی وابسته به فناوری می‌تواند باعث افزایش چین‌وچروک پوست شود. افزون بر این، برخی از این تغییرات جسمی ممکن است در ادامه با کاهش عملکرد شناختی یا مشکلات جدی‌تر نیز همراه باشند.

اگر همین حالا در حال مطالعه این مطلب روی تلفن همراه هستید، احتمالا سرتان را برای نگاه کردن به صفحه به سمت پایین خم کرده‌اید. این وضعیت که به آن «قرارگیری سر به سمت جلو» (Forward Head Posture) گفته می‌شود، می‌تواند تا ۲۷ کیلوگرم فشار بر گردن وارد کند.

به گزارش سرویس جهانی بی‌بی‌سی، تداوم این وضعیت در طول زمان ممکن است به دیسک‌های ستون فقرات آسیب برساند، موجب فرسایش مفاصل و عضلات شود و حتی ظرفیت ریه‌ها را کاهش دهد. این عارضه آن‌قدر رایج شده که نامی هم برای آن انتخاب کرده‌اند: «گردن فناوری» (Tech Neck).

این وضعیت حتی می‌تواند ظاهر بدن را نیز به‌طور دائمی تغییر دهد. در این راستا، تمرین‌های ورزشی خاص، با تایید پزشک، می‌توانند به اصلاح این مشکل کمک کنند، اما راهکارهای ساده‌تری هم وجود دارد که از همین امروز می‌توانید انجام دهید. مثلا گوشی را بالاتر نگه دارید و صفحه نمایش را در ارتفاع چشم و ترجیحا با فاصله حدود طول یک دست از صورت قرار دهید. همین توصیه درباره مانیتور رایانه نیز صدق می‌کند.

برخی متخصصان اضافه می‌کنند هنگام کار با صفحه‌نمایش در فواصل منظم استراحت کنید. برای مثال، پس از هر ۳۰ دقیقه استفاده، حدود ۲۰ دقیقه از صفحه نمایش فاصله بگیرید.

پوست تحریک‌شده و چین‌وچروک گردن؟

در سال‌های اخیر، نگرانی تازه‌ای مطرح شده است: آیا «گردن فناوری» باعث چین‌وچروک در ناحیه گردن می‌شود؟ جاستین هکستال، متخصص پوست و عضو کالج سلطنتی پزشکان بریتانیا، می‌گوید این موضوع به لحاظ نظری، منطقی به نظر می‌رسد.

او توضیح می‌دهد که فشار و کشش مکرر می‌تواند به ایجاد چین‌وچروک منجر شود، بنابراین اگر فرد مرتب سرش را به جلو خم کند و پوست گردنش مدام تا شود، این وضعیت ممکن است در ایجاد چین‌وچروک نقش داشته باشد. با این حال، تاکید می‌کند که هنوز هیچ مطالعه علمی معتبر و باکیفیتی این ارتباط را اثبات نکرده است.

به همین دلیل توصیه می‌کند افراد فریب محصولات پوستی‌ را که این روزها با عنوان درمان یا پیشگیری از «گردن فناوری» در فضای مجازی تبلیغ می‌شوند، نخورند.

از نظر او، مشکلات پوستی دیگری وجود دارد که باید بیشتر نگران آن‌ها بود؛ به‌ویژه برای کسانی که ساعت هوشمند خود را تقریبا هیچ‌گاه از دستشان باز نمی‌کنند. او می‌گوید: «محیطی تاریک و مرطوب، مانند فضای زیر ساعت مچی، محل مناسبی برای رشد قارچ‌ها است. در نتیجه ممکن است پوست دچار تحریک یا حتی اگزما شود.»

هکستال می‌افزاید آسیب دیدن سد محافظ پوست می‌تواند احتمال حساسیت به برخی مواد به‌کاررفته در محصولات فناوری، از جمله نیکل، لاستیک، لاتکس و گروهی از مواد شیمیایی موسوم به آکریلات‌ها را نیز افزایش دهد.

راه‌حل این مشکل ساده هم است. می‌توانید ساعت هوشمندتان را در طول روز گاهی از دست باز کنید و پوست آن ناحیه را بشویید. اگر قرار است ساعت را تمام روز به دست داشته باشید، استفاده از کرم محافظ پوست نیز می‌تواند مفید باشد.

کاهش سلامت بینایی

شیوع نزدیک‌بینی (میوپی) طی چند دهه گذشته به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. اگر به تغییرات سبک زندگی در این مدت نگاه کنیم، به‌راحتی می‌توان فناوری را مقصر دانست، اما دونالد موتی، استاد بینایی‌سنجی دانشگاه ایالتی اوهایو، معتقد است اگرچه فناوری در این روند نقش دارد، تاثیرش به آن شکلی نیست که بسیاری تصور می‌کنند.

او می‌گوید که در یک مطالعه طولی بیش از ۲۰ سال رشد چشم کودکان را دنبال و عوامل خطر آغاز و پیشرفت نزدیک‌بینی را بررسی کرده است. یکی از پرسش‌های اصلی پژوهش او این بود که آیا میان نزدیک‌بینی و کارهایی که نیازمند تمرکز طولانی روی اجسام نزدیک‌اندــ مانند نگاه کردن به گوشی‌ــ ارتباطی وجود دارد یا نه، اما واقعا ارتباط قابل توجهی وجود نداشت.

با این حال پژوهشگران تیم او به یافته مهم دیگری رسیدند. آن‌ها دریافتند زمانی که کودکان در فضای باز سپری می‌کنند، می‌تواند در برابر ابتلا به نزدیک‌بینی اثر محافظتی داشته باشد. به گفته موتی، نور شدید محیط بیرون باعث می‌شود شبکیه چشم دوپامین بیشتری ترشح کند و به نظر می‌رسد این موضوع بر نحوه رشد چشم تاثیر می‌گذارد.

از این منظر، از آنجا که فناوری تغییری گسترده‌ در سبک زندگی انسان‌ها داده و باعث شده است مردم بخش بیشتری از وقتشان را در محیط‌های بسته بگذرانند، ابزارهای دیجیتال به‌طور غیرمستقیم می‌توانند بر سلامتی چشم اثر منفی بگذارند.

راه‌حل این مشکل نیز ساده است: زمان بیشتری را در فضای باز بگذرانید، زیرا این کار نه‌تنها برای سلامتی چشم مفید است، بلکه می‌تواند به بهبود کیفیت خواب نیز کمک کند. البته توصیه می‌شود هنگام قرار گرفتن در معرض نور خورشید، برای پیشگیری از آسیب‌های ناشی از اشعه فرابنفش، حتما از کرم ضدآفتاب و عینک آفتابی استفاده کنید.

ادامه دارد ...]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=581 Fri, 17 Jul 2026 17:30:19 +0330 پیمان]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=581 منبع : ایندیپندنت فارسی

هزاران نفر از باهوش‌ترین متخصصان سال‌ها از عمر حرفه‌ای خود را صرف طراحی چیزهایی کرده‌اند که تا حد امکان اعتیادآور باشند



بیشتر ما در طول روز، به‌عنوان بخشی از زندگی مدرن، بارها و بارها برای انجام دادن کارهای مختلف سراغ گوشی می‌رویم. حتی بعضی‌ها بلافاصله پس از بیدار شدن گوشی یا تبلت خود را برمی‌دارند و وقتی شارژ باتری به محدوده قرمز می‌رسد، احساس اضطراب می‌کنند. خیلی وقت‌ها هم بیشتر از آنچه قصد داشتیم، غرق پرسه‌زنی در شبکه‌هایی اجتماعی می‌شویم. این رفتارها معمولا بخشی از عادات زندگی مدرن محسوب می‌شوند و بسیاری تصور می‌کنند تفاوت چندانی با زیاد تلویزیون دیدن ندارد، اما دکتر نیکلاس کارداراس، روانشناسی که ۱۵ سال در زمینه درمان اعتیاد به فناوری فعالیت کرده، معتقد است آنچه در مغز یک کاربر وسواسی گوشی رخ می‌دهد، با فرایندهای مغزی افراد وابسته به مواد مخدر شباهت چشمگیری دارد و می‌افزاید پلتفرم‌هایی که امروز در جیب همه ما قرار دارند، عمدا به همین شکل طراحی شده‌اند.

او در مصاحبه‌ای، درباره دستگاهی که احتمالا همین حالا این مطلب را روی آن می‌خوانید، نکاتی مهم را یادآور می‌شود.

آیا اعتیاد به گوشی واقعا یک «اعتیاد» است یا صرفا استفاده از این اصطلاح برای اشاره به مصرف بیش‌از‌حد کمک می‌گیریم؟

دکتر کارداراس اعتیاد به فناوری را یک اعتیاد واقعی می‌داند که در دسته «اعتیادهای رفتاری» یا «اعتیادهای فرایندی» قرار می‌گیرد. یعنی همان گروهی که اعتیاد به قمار، رابطه جنسی یا خرید وسواسی نیز آنجا قرار دارند.

به گفته او، تجربه بالینی نشان داده که ترک چنین اعتیادهایی گاهی حتی از ترک وابستگی به مواد مخدر نیز دشوارتر است.

او توضیح می‌دهد که از نظر بالینی، برای اینکه رفتاری را «اعتیاد» بنامیم، باید دو پرسش اساسی مطرح شود: آیا این رفتار یا ماده، به زندگی فرد آسیب می‌زند و آیا فرد با وجود این آسیب‌ها، همچنان به آن ادامه می‌دهد؟

این آسیب می‌تواند در حوزه‌های مختلف زندگی، از جمله روابط خانوادگی و اجتماعی، سلامت جسمی، سلامت روان، شغل یا تحصیل بروز پیدا کند و اگر فرد با وجود همه این پیامدهای منفی، همچنان آن رفتار را ادامه دهد، از نظر بالینی می‌توان آن را اعتیاد دانست.

بر همین اساس، کارداراس اعتیاد به صفحه‌نمایش را کاملا واقعی می‌داند و می‌گوید این دیدگاه تنها بر تجربه بالینی استوار نیست، بلکه یافته‌های علوم اعصاب نیز آن را تایید می‌کند. اعتیادهای رفتاری و اعتیاد به مواد هر دو مدارهای پاداش یکسانی را در مغز فعال می‌کنند و پژوهش‌های بر اساس تصویربرداری مغزی نیز تغییرات ساختاری مشابهی را در هر دو گروه نشان داده‌اند.

یکی از پژوهش‌های پرارجاع نشان می‌دهد چند ناحیه کوچک از مغز افراد مبتلا به اعتیاد اینترنتی، از جمله بخش‌هایی از قشر پیش‌پیشانی که در تصمیم‌گیری و کنترل تکانه‌ها نقش اساسی دارند، تا ۱۰ تا ۲۰ درصد کوچک‌تر شده‌اند. یک پژوهش نیز کاهش حجم ماده خاکستری در نواحی پیشانی مغز افراد مبتلا به اختلالات ناشی از اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای را گزارش کرده‌ است.

اعتیاد به گوشی چه شباهتی با اعتیاد به الکل یا مواد مخدر دارد؟

به گفته دکتر کارداراس، هم اعتیادهای رفتاری و هم اعتیاد به مواد، سامانه پاداش دوپامینی مزولیمبیک را فعال می‌کنند؛ همان مسیر اصلی مغز که مسئول انگیزه، لذت و احساس پاداش است.

او می‌گوید هر دو نوع اعتیاد گیرنده‌های دوپامین را تقریبا به یک شکل تحریک می‌کنند، اما آنچه بیش از همه برای او قابل‌توجه است، شباهت تغییرات ساختاری مغز در این دو گروه است. در افرادی که مدت طولانی مواد مخدر مصرف کرده‌اند، بخش متراکم ماده خاکستری در قشر پیشانی‌ــ که مرکز عملکردهای اجرایی و کنترل تکانه‌ها است‌ــ معمولا کوچک‌تر می‌شود. همین نوع کاهش حجم در مصرف‌کنندگان مزمن صفحه‌نمایش نیز مشاهده شده و به همین دلیل، آثار این دو نوع اعتیاد بر عملکرد مغز عملا یکسان است.

مرور مطالعات تصویربرداری مغزی هم که در کتابخانه ملی پزشکی آمریکا منتشر شد، به‌طور کلی این دیدگاه را تایید می‌کند و میان اعتیاد به اینترنت، تغییرات ساختاری قشر پیشانی و اختلال در سامانه‌های دوپامینی مغز ارتباط نشان می‌دهد.

ادامه دارد ....]]> منبع : ایندیپندنت فارسی

هزاران نفر از باهوش‌ترین متخصصان سال‌ها از عمر حرفه‌ای خود را صرف طراحی چیزهایی کرده‌اند که تا حد امکان اعتیادآور باشند



بیشتر ما در طول روز، به‌عنوان بخشی از زندگی مدرن، بارها و بارها برای انجام دادن کارهای مختلف سراغ گوشی می‌رویم. حتی بعضی‌ها بلافاصله پس از بیدار شدن گوشی یا تبلت خود را برمی‌دارند و وقتی شارژ باتری به محدوده قرمز می‌رسد، احساس اضطراب می‌کنند. خیلی وقت‌ها هم بیشتر از آنچه قصد داشتیم، غرق پرسه‌زنی در شبکه‌هایی اجتماعی می‌شویم. این رفتارها معمولا بخشی از عادات زندگی مدرن محسوب می‌شوند و بسیاری تصور می‌کنند تفاوت چندانی با زیاد تلویزیون دیدن ندارد، اما دکتر نیکلاس کارداراس، روانشناسی که ۱۵ سال در زمینه درمان اعتیاد به فناوری فعالیت کرده، معتقد است آنچه در مغز یک کاربر وسواسی گوشی رخ می‌دهد، با فرایندهای مغزی افراد وابسته به مواد مخدر شباهت چشمگیری دارد و می‌افزاید پلتفرم‌هایی که امروز در جیب همه ما قرار دارند، عمدا به همین شکل طراحی شده‌اند.

او در مصاحبه‌ای، درباره دستگاهی که احتمالا همین حالا این مطلب را روی آن می‌خوانید، نکاتی مهم را یادآور می‌شود.

آیا اعتیاد به گوشی واقعا یک «اعتیاد» است یا صرفا استفاده از این اصطلاح برای اشاره به مصرف بیش‌از‌حد کمک می‌گیریم؟

دکتر کارداراس اعتیاد به فناوری را یک اعتیاد واقعی می‌داند که در دسته «اعتیادهای رفتاری» یا «اعتیادهای فرایندی» قرار می‌گیرد. یعنی همان گروهی که اعتیاد به قمار، رابطه جنسی یا خرید وسواسی نیز آنجا قرار دارند.

به گفته او، تجربه بالینی نشان داده که ترک چنین اعتیادهایی گاهی حتی از ترک وابستگی به مواد مخدر نیز دشوارتر است.

او توضیح می‌دهد که از نظر بالینی، برای اینکه رفتاری را «اعتیاد» بنامیم، باید دو پرسش اساسی مطرح شود: آیا این رفتار یا ماده، به زندگی فرد آسیب می‌زند و آیا فرد با وجود این آسیب‌ها، همچنان به آن ادامه می‌دهد؟

این آسیب می‌تواند در حوزه‌های مختلف زندگی، از جمله روابط خانوادگی و اجتماعی، سلامت جسمی، سلامت روان، شغل یا تحصیل بروز پیدا کند و اگر فرد با وجود همه این پیامدهای منفی، همچنان آن رفتار را ادامه دهد، از نظر بالینی می‌توان آن را اعتیاد دانست.

بر همین اساس، کارداراس اعتیاد به صفحه‌نمایش را کاملا واقعی می‌داند و می‌گوید این دیدگاه تنها بر تجربه بالینی استوار نیست، بلکه یافته‌های علوم اعصاب نیز آن را تایید می‌کند. اعتیادهای رفتاری و اعتیاد به مواد هر دو مدارهای پاداش یکسانی را در مغز فعال می‌کنند و پژوهش‌های بر اساس تصویربرداری مغزی نیز تغییرات ساختاری مشابهی را در هر دو گروه نشان داده‌اند.

یکی از پژوهش‌های پرارجاع نشان می‌دهد چند ناحیه کوچک از مغز افراد مبتلا به اعتیاد اینترنتی، از جمله بخش‌هایی از قشر پیش‌پیشانی که در تصمیم‌گیری و کنترل تکانه‌ها نقش اساسی دارند، تا ۱۰ تا ۲۰ درصد کوچک‌تر شده‌اند. یک پژوهش نیز کاهش حجم ماده خاکستری در نواحی پیشانی مغز افراد مبتلا به اختلالات ناشی از اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای را گزارش کرده‌ است.

اعتیاد به گوشی چه شباهتی با اعتیاد به الکل یا مواد مخدر دارد؟

به گفته دکتر کارداراس، هم اعتیادهای رفتاری و هم اعتیاد به مواد، سامانه پاداش دوپامینی مزولیمبیک را فعال می‌کنند؛ همان مسیر اصلی مغز که مسئول انگیزه، لذت و احساس پاداش است.

او می‌گوید هر دو نوع اعتیاد گیرنده‌های دوپامین را تقریبا به یک شکل تحریک می‌کنند، اما آنچه بیش از همه برای او قابل‌توجه است، شباهت تغییرات ساختاری مغز در این دو گروه است. در افرادی که مدت طولانی مواد مخدر مصرف کرده‌اند، بخش متراکم ماده خاکستری در قشر پیشانی‌ــ که مرکز عملکردهای اجرایی و کنترل تکانه‌ها است‌ــ معمولا کوچک‌تر می‌شود. همین نوع کاهش حجم در مصرف‌کنندگان مزمن صفحه‌نمایش نیز مشاهده شده و به همین دلیل، آثار این دو نوع اعتیاد بر عملکرد مغز عملا یکسان است.

مرور مطالعات تصویربرداری مغزی هم که در کتابخانه ملی پزشکی آمریکا منتشر شد، به‌طور کلی این دیدگاه را تایید می‌کند و میان اعتیاد به اینترنت، تغییرات ساختاری قشر پیشانی و اختلال در سامانه‌های دوپامینی مغز ارتباط نشان می‌دهد.

ادامه دارد ....]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=265 Tue, 12 Jan 2021 16:53:12 +0330 الحان]]> https://gofteman.behsys.net/showthread.php?tid=265 آشنایی با نرم افزار Gimp
Gimp چیست؟
Gimیک نرم افزار متن باز و رایگان برای ساخت یا ویرایش تصاویر مختلف است که تقریبا با آن میتوان هر نوع تصویری را ایجاد کرد یا هر نوع افکت و ویرایشی را روی تصاویر ایجاد کرد.
Gimp توسط جامعه ی متن باز و برمبنای گنو پیاده سازی شده است.
نرم افزار Gimp بر روی Windows / macOS و Linux قابل استفاده است.
برخی از کاربردهای نرم افزار:
اصلاح سطح افقی عکس
کراپ تصویر
اصلاح رنگ تصویر
اصلاح تعادل رنگ سفید
بهبود رنگ تصویر
افزودن کنتراست به تصویر
حذف گرد و خاک از تصویر
مزایا و معایب نرم افزار GIMP چیست
مزایای این نرم افزار:
• کاملا رایگان است.
• به دلیل متن باز بودن آن، می توانید از منابع رایگان آن نیز بهره مند شوید.
• حجم پایینی دارد و دانلود آن راحت است.
• برای دانلود نرم افزار GIMP فقط کافی است به وب سایت رسمی این پروژه مراجعه کنید.
• کدهای آن قابل ویرایش هستند.
معایب نرم افزار گیمپ
• رابط کاربری آن مثل نرم افزار فتوشاپ، حرفه‌ای نیست.
و ایرادات آن به طور مرتب برطرف نمی‌شود (به ندرت بروزرسانی می‌شود).
• برخی از ابزارهای پیچیده را ندارد.
• از لحاظ قابلیت‌های گرافیکی مثل CMYK کمبودهای زیادی دارد.
رابط کاربری GIMP که بسیار شلوغ و گیج‌کننده است
مقایسه ی نرم افزار Gimp با نرم افزار Photoshop
نرم افزارهای ادیت تصویر خیلی زیادی وجود دارد ولی از بین آنها Photoshop و Gimp از محبوبیت بسیاری برخوردار هستند که در لیست زیر مقایسه ی کاملی بین Photoshop و Gimp انجام داده ایم.
• Photoshop یک نرم افزار پولی و تجاری است ولی Gimp کاملا رایگان است.
• Photoshop یک برنامه ی بسته است در حالیکه Gimp متن باز است.
• Photoshop نسخه ی linux ندارد ولی Gimp برای هر سه سیستم عامل windows macos linux قابل استفاده است.
• Photoshop نرم افزاری سنگین است و منابع سیستمی زیادی مطلبد ولی Gimp بسیار سبک است و روی ضعیف ترین سیستم ها نیز بخوبی جواب میدهد.
• Photoshop حجم بسیار زیادی دارد ( حدود چند گیگابایت ) در حالیکه Gimp خیلی کم حجم است.
• تمام کارهای فنی و حرفه ای گرافیکی که در Photoshop قابل انجام باشد در Gimp هم قابل انجام است.
• Gimp قابلیت استفاده از براش های Photoshop و پلاگین های خیلی زیادی را دارد.
• ابزارهای Select در Gimp از هوش مصنوعی قوی تری نسبت به Photoshop بهره میگیرد و نتیجه ی قطعات برش شده از تصاویر طبیعی تر خواهد بود.]]> آشنایی با نرم افزار Gimp
Gimp چیست؟
Gimیک نرم افزار متن باز و رایگان برای ساخت یا ویرایش تصاویر مختلف است که تقریبا با آن میتوان هر نوع تصویری را ایجاد کرد یا هر نوع افکت و ویرایشی را روی تصاویر ایجاد کرد.
Gimp توسط جامعه ی متن باز و برمبنای گنو پیاده سازی شده است.
نرم افزار Gimp بر روی Windows / macOS و Linux قابل استفاده است.
برخی از کاربردهای نرم افزار:
اصلاح سطح افقی عکس
کراپ تصویر
اصلاح رنگ تصویر
اصلاح تعادل رنگ سفید
بهبود رنگ تصویر
افزودن کنتراست به تصویر
حذف گرد و خاک از تصویر
مزایا و معایب نرم افزار GIMP چیست
مزایای این نرم افزار:
• کاملا رایگان است.
• به دلیل متن باز بودن آن، می توانید از منابع رایگان آن نیز بهره مند شوید.
• حجم پایینی دارد و دانلود آن راحت است.
• برای دانلود نرم افزار GIMP فقط کافی است به وب سایت رسمی این پروژه مراجعه کنید.
• کدهای آن قابل ویرایش هستند.
معایب نرم افزار گیمپ
• رابط کاربری آن مثل نرم افزار فتوشاپ، حرفه‌ای نیست.
و ایرادات آن به طور مرتب برطرف نمی‌شود (به ندرت بروزرسانی می‌شود).
• برخی از ابزارهای پیچیده را ندارد.
• از لحاظ قابلیت‌های گرافیکی مثل CMYK کمبودهای زیادی دارد.
رابط کاربری GIMP که بسیار شلوغ و گیج‌کننده است
مقایسه ی نرم افزار Gimp با نرم افزار Photoshop
نرم افزارهای ادیت تصویر خیلی زیادی وجود دارد ولی از بین آنها Photoshop و Gimp از محبوبیت بسیاری برخوردار هستند که در لیست زیر مقایسه ی کاملی بین Photoshop و Gimp انجام داده ایم.
• Photoshop یک نرم افزار پولی و تجاری است ولی Gimp کاملا رایگان است.
• Photoshop یک برنامه ی بسته است در حالیکه Gimp متن باز است.
• Photoshop نسخه ی linux ندارد ولی Gimp برای هر سه سیستم عامل windows macos linux قابل استفاده است.
• Photoshop نرم افزاری سنگین است و منابع سیستمی زیادی مطلبد ولی Gimp بسیار سبک است و روی ضعیف ترین سیستم ها نیز بخوبی جواب میدهد.
• Photoshop حجم بسیار زیادی دارد ( حدود چند گیگابایت ) در حالیکه Gimp خیلی کم حجم است.
• تمام کارهای فنی و حرفه ای گرافیکی که در Photoshop قابل انجام باشد در Gimp هم قابل انجام است.
• Gimp قابلیت استفاده از براش های Photoshop و پلاگین های خیلی زیادی را دارد.
• ابزارهای Select در Gimp از هوش مصنوعی قوی تری نسبت به Photoshop بهره میگیرد و نتیجه ی قطعات برش شده از تصاویر طبیعی تر خواهد بود.]]>